زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک می کنی و می بریش خودکشی،مرگ قشنگی که به آن دل بستم دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم گاه و بیگاه پُر از پنجره های خطرم به سَرم می زند این مرتبه حتما بپرم گاه و بیگاه شقیقه ست و تفنگی که منم قرص ماهی که تو باشی و پلنگی که منم چمدان دست تو و ترس به چشمان من است این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است قبل رفتن دو سه خط فحش بده،داد بکش هی تکانم بده،نفرین کن و فریاد بکش قبل رفتن بگذار از تهِ دل آه شوم طوری از ریشه بکش ارّه که کوتاه شوم مثل سیگار،خطرناک ترین دودم باش شعله آغوش کنم حضرت نمرودم باش مثل سیگار بگیرانم و خاکستر کن هر چه با من همه کردند از آن بدتر کن مثل سیگار تمامم کن و ترکم کن باز مثل سیگار تمامم کن و دورم انداز من خرابم بنشین،زحمت آوار نکش نفست باز گرفت،این همه سیگار نکش آن به هر لحظه ی تب دار تو پیوند، منم آنقدر داغ به جانم ،که دماوند منم توله گرگی ،که در اندیشه ی شریانِ منی کاسه خونی،جگری سوخته مهمان منی چَشم بادام،دهان پسته،زبان شیر و شکر جام معجونِ مجسم شده این گرگ پدر تا مرا می نگرد قافیه را می بازم ... بازی منتهی العافیه را می بازم سیبِ سیب است تَن انگیزه ی هر آه منم رطب عرشِ نخیل او قدِ کوتاه منم ماده آهوی چمن،هوبره ی سینه بلور قاب قوسِین دهن، شاپریه قلعه ی دور مظهر جانِ پلنگم که به ماهی بندم و به جز ماه دل از عالم و آدم کندم ماهِ بیرون زده از کنگره ی پیرهنم نکند خیز برم پنجه به خالی بزنم خنده های نمکینت،تب دریاچه ی قم بغض هایت رقمی سردتر از قرنِ اتم مویِ بَرهم زده ات،جنگل انبوه از دود و دو آتشکده در پیرهنت پنهان بود قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند شاعران با لب تو قافیه پرداز شدند هر پسربچه که راهش به خیابان تو خورد یک شبه مرد شد و یکه به میدان زد و مُرد من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم و از آن روز که در بندِ توام آزادم چشممان خورد به هم،صاعقه زد پلکم سوخت نیزه ای جمجمه ام را به گلوبند تو دوخت سَرم انگار به جوش آمد و مغزم پوسید سرطانی شدم و مرگ لبم را بوسید دوزخِ نی شدم و شعله دواندم به تنت شعله پوشیدم و مشغولِ پدر سوختنت به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود پیش چشم همه از خویش یَلی ساخته ام پیش چشمان تو اما سپر انداخته ام ناگهان دشنه به پشت آمد و تا بیخ نشست ماه من روی گرفت و سر مریخ نشست آس ِ در مشتِ مرا لاشخوران قاپ زدند کرکسان قاعده را از همه بهتر بلدند چایِ داغی که دلم بود به دستت دادم آنقدر سرد شدم،از دهنت افتادم و زمینی که قسم خورد شکستم بدهد و زمان چَنبره زد کار به دستم بدهد تو نباشی من از آینده ی خود پیرترم از خر زخمیِ ابلیس زمین گیر ترم تو نباشی من از اعماق غرورم دورم زیر بی رحم ترین زاویه ی ساطورم تو نباشی من و این پنجره ها هم زردیم شاید آخر سر ِ پاییز توافق کردیم هر کسی شعله شد و داغ به جانم زد و رفت من تو را دو... دهنه روی دهانم زد و رفت همه شهر مهیاست مبادا که تو را آتش معرکه بالاست مبادا که تو را این جماعت همه گرگند مبادا که تو را پی یک شام بزرگند مبادا که تو را دانه و دام زیاد است مبادا که تو را مرد بد نام زیاد است مبادا که تو را پشت دیوار نشسته اند مبادا که تو را نا نجیبان همه هستند مبادا که تو را تا مبادا که تورا باز مبادا که تو را پرده بر پنجره انداز مبادا که تو را دل به دریا زده ای پهنه سراب است نه برف و کولاک زده راه خراب است نرو بی تو من با بدن لخت خیابان چه کنم با غم انگیزترین حالت تهران چه کنم بی تو پتیاره ی پاییز مرا می شکند این شب وسوسه انگیز مرا می شکند بی تو بی کار و کسم وسعت پشتم خالیست گل تو باشی من مفلوک دو مشتم خالیست بی تو تقویم پر از جمعه بی حوصله هاست و جهان مادر آبستن خط فاصله هاست پسری خیر ندیدهَ م که دگر شک دارم بعد از این هم به دعاهای پدر شک دارم می پرم ،دلهره کافیست خدایا تو ببخش ... خودکشی دست خودم نیست، خدایا تو ببخش
تمام خودم را سرک می کشم
چونان پیرمردی
که به دنبال جوراب هایش
تمام خانه را زیر و رو می کند
از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیری است که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست
دلباختگان کر و کورت هستیم
ما ملت هفتاد و دوملیون نفری
یک یک همه مانع ظهورت هستیم
.................................................
گریه کن حرفه ای و ماهر داری
یاران وفادار به ظاهر داری
دلخوش نشو با دعای عهد این قوم
تو قصه کوفه را به خاطر داری
........................................
ما مسئله های اجتهادی داریم
در بحث و جدل کمی زیادی داریم
بااینکه تو قطب عالم امکانی
ما چشم به قطب اقتصادی داریم
..............................................
بانکی زده ایم و قلکی ما داریم
پابست شدیم و پستکی ما داریم
با نام شما دکه زدیم آقا جان
حالا چه دکان و دستکی ما داریم
...........................................
در شیوه انتخاب خود دقت کن
یعنی به خیانت همه عادت کن
گفتیم بیا نیا شرایط این است
برگرد و خیال همه را راحت کن
عباس صادقی زرینی
چشمها
باید تو را همیشه به دقت نگاه کرد
یعنی نه سرسری ، سر فرصت نگاه کرد
بانو خودت بگو که حضرت خالق تو را
وقتی که آفرید چه مدت نگاه کرد
هر دو مخدرند که بیچاره می کنند
باید به چشمها به ندرت نگاه کرد
هر كس نظاره كرد تو را دلسپرده شد
فرقي نمي كند به چه نيت نگاه كرد
عارف اگر براي تقرب به ذات حق
زاهد اگر براي ملامت نگاه كرد
تو بي گمان مقدسي و كور مي شود
هر كس تو را به قصد خيانت نگاه كرد
شاعر:مسلم محبی
یاد باد آن روزگاران...
ادامه ی مطلب
میوه ی ممنوعه
تا درختان هم... چو ياران پنجه در خونم كنند
كاش در باغ زمين هم ميوه ممنوعه بود
بلكه آدم ها از اين ويرانه بيرونم كنند
عشق ناياب است ديگر گرچه ليلي هاي شهر
با فريب رنگ مي خواهند مجنونم كنند
بگذر از خير حسابم با كرام الكاتبين
امر كن فكري به حال زار اكنونم كنند
گوشه ويرانه ام امشب درختي سبز شد
باغ ها در خويش مي خواهند مدفونم كنند
شاعر :سید صابر موسوی
ترسم این است که پاییز تو یادم برود
حس اشعار دل انگیز تو یادم برود
ترسم این است که بارانی چشمت نشوم
لذت چشم غزل خیز تو یادم برود
بی شک آرامش مرگ است درونم٫وقتی
حس از حادثه لبریز تو یادم برود
من به تقویم خدایان زمان شک دارم
ترسم این است که پاییز تو یادم برود
با غزلها ت بیا چون همه چیزم شده اند
قبل از آنی که همه چیز تو یادم برود
شیخ گفت با مردمان آباده:
هر که از همسرش بود راضی
بنشیند ، بقیه اِیستاده
همه از جای خود بلند شدند
کاسب و کارمند و بازاری
یک نفر همچنان نشسته به جای
تکیه داده به کنج دیواری
گفت شیخ: آفرین به همسر تو
هستی از همسر خودت راضی!
مرد گفت: ای جناب شیخ اجل
یکه با خویش رفته ای قاضی
زن من دوش هر دو پای مرا
زده از بیخ و بن قلم کرده
کمر و ران و ساق پاهایم
گشته خرد و خمیر و لورده
عذر بنده موجه است ای شیخ
چون که پا در گچ است و بسته کمر
ور نه من اول از همه مردم
می پریدم ز جای همچو فنر
دوتا پرنده
دو تا پرنده ی با هم که راه می رفتند
به سمت لحظه ی سرخ گناه می رفتند
چراغ های کنار پیاده رو روشن
و سایه ی زن و مردی..... سیاه می رفتند
دو دست گرم و صمیمی به هم گره خوردند
به سمت خط کشی چار راه می رفتند
سکوت شهر به هم خورده از شروع غزل
دو تا پرنده ی شب قاه قاه می رفتند
بهار روی لبان زن جوان گل کرد
چه لحظه های قشنگی که... آه ! می رفتند.
شاعر:نرگس برهمند
هیچ کس!هیچ کس اینجا به تو مانند نشد
حالا ۱۵ بازدید حداکثر بازدید هاست.تازه باید خوشحال باشیم این تعداد بازدید کننده رو داریم.!!!
به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد
لب تو میوه ی ممنوع ، ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد
باچراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس!هیچ کس اینجا به تو مانند نشد
هرکسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد
خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند نشد
فاضل نظری
گریه های امپراتور
پس حق دارم قاطی کنم
شلوغ
مثل هميشه شلوغ
آنقدر كه از هيچ زاويهاي پيدايت نميكنم
و هيچ گوشه آسمان طلايي نيست
شلوغ
شلوغ
مثل هميشه شلوغ
اما نه مثل هميشه معطر
نه مثل هميشه پر از حس كبوتر
راستي امروز چرا هيچكس
وسط خيابان و پيادهرو
ناگهان به سمت روشن شهر
تعظيم نميكند؟
چرا امروز ناگهان
تسبيح و جانماز و انگشتر
ناياب شده است؟
اصلاً از تشنگي مردم
فلكه آب كو؟
و در ظلمات ماندهام
فلكه برق؟
طبرسي غيبش زده
كه رانندهاي داد ميزند: خاوران، مشيريه!
رانندهاي ديگر: امام حسين، هفت تير!
و ديگري: شوش، راه آهن، ترمينال جنوب!
شلوغ
شلوغ
مثل هميشه شلوغ
مثل همين شعر شلوغ ...
آب رفتهام
آب رفتهام
آب رفتهام
و مثل مورچهاي ميپلكم زير دست و پاها
و مثل مورچهاي در خيابانها
از زير چرخها
فرار ميكنم
و مثل مورچهاي زورم نميرسد به بليت هواپيماي تو
به بليت قطار تو
حتي به بليت اتوبوس تو
زورم نميرسد به صاحب هتل هايت
زورم نميرسد به صاحب رستوران هايت
زورم نميرسد به بازار رضايت
زورم نميرسد به اين شعر افسار پاره كرده
پس حق دارم عقدهاي شوم
پس حق دارم قاطي كنم
و حق دارم ميدان خراسان تهران را با خراسان تو اشتباه بگيرم...
شاعر:حمیدرضا شکار سری
عنوان ندارد
ناز چشمانت ، غزل يعني كه چشمانت پري
باز هم شعري برايت گفته ام من سرسري
خرده مي گيرند وقتي شاعر چشمت شوم
چون تو زيبايي چرا بايد بگويم ديگري
آفتاب از شعر چشمانت خجالت مي كشد
مثل خورشيدي و از درياي دل ، دل مي بري
اي تو معشوق غزلهايم چرا پنهان كنم
از فرشته كمتري ، اما از آدم سرتري
...
امير فلاح
من شور شر موج و ..
سر سبز دل از شاخه بریدم ، تو چه کردی؟
افتادم و بر خاک رسیدم ، تو چه کردی؟
من شور شر موج و تو سرسختی ساحل
روزی که به سوی تو دویدم ، تو چه کردی؟
هر کس به تو از شوق فرستاد پیامی
من قاصد خود بودم و دیدم تو چه کردی
مغرور ، ولی دست به دامان رقیبان
رسوا شدم و طعنه شنیدم ، تو چه کردی!
"تنهایی و رسوایی" ، " بی مهری و آزار "
ای عشق ، ببین من چه کشیدم تو چه کردی؟
((فاضل نظری))
پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزی تو با ما شهره آفاق بود
ياد باد آن صحبت شبها که با نوشين لبان
بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود
پيش ازاين کاين سقف سبزوطاق مينابرکشند
منظر چشم مرا ابروی جانان طاق بود
از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستی و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود
سايه معشوق اگر افتاد برعاشق چه شد
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود
حسن مه رويان مجلس گرچه دل میبردودين
بحث ما در لطف طبع و خوبی اخلاق بود
بر در شاهم گدايی نکتهای در کار کرد
گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود
رشته تسبيح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر دامن ساقی سيمين ساق بود
در شب قدر ار صبوحی کردهام عيبم مکن
سرخوش آمد يار و جامی بر کنار طاق بود
شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود
شعر انتظار. اعتراض مد روز
از لندن و رم به جنگتان میآیند؟
از ساوه و قم به جنگتان میآیند؟
گفتند که شمشیر و سپر داری تو
با بمب اتم به جنگتان میآیند!
*********************************
اوضاع قاراشمیش جهان را دیدم
این بلبشوی بیخبران را دیدم
تا صاحب دنیا بشوم فرمودم:
من حضرت صاحب الزمان را دیدم
**********************
ما درد به اندازه ی عالم داریم
ما سیصد و سیزده نفر هم داریم
اسباب قیام مان همه جمع شده
یک حضرت صاحب الزمان کم داریم
*****************************
ما اين طرف و به آن طرف دل بستيم
سرخيم ولي به آبيان پيوستيم
چون ليگ به روزهاي حساس رسيد
اين هفته نيا هفته ي بعدي هستيم
************************************
تا دورترين جاي زمين خواهي رفت
بي شبهه پي اهل يقين خواهي رفت
آنقدر مراقب ظهورت هستند
هر وقت بيايي به اوين خواهي رفت
شاعر:عباس صادقی زرینی
ملایک راست می گفتند
که از اول برای خاک دنیا ساختی مارا
ملائک با نگاه یاس بر ما سجده می کردند
ملائک راست می گفتند؛ اما، ساختی مارا
که باور می کند با اینکه از آغاز می دیدی
که منکر می شویم آخر خودت را ساختی مارا
به ظاهر ماهیانی ناگزیر از تنگ تقدیریم
تو خود بازیچه ی اهل تماشا ساختی مارا!
به جای شکر گاهی صخره ها در گریه می گویند
چرا سیلی خور امواج دریا ساختی مارا؟
دل آزردگانت را به دام آتش افکندی
به خاکستر نشاندی سوختی، تا ساختی مارا!
فاضل نظری
همه ي هستي من آيه ي تاريكيست
من در اين آيه ترا آه کشيدم ،آه
اگر همه چیز دروغ باشد تو دروغ نیستی.مطمینم
وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم
اصلیت ما را تو اگر می پرسی
از کوفه ولی مقیم ایران هستیم!
-------------------------------------------
ما لشگری از سلاح روسی داریم
در دوز و کلک رگ ونوسی داریم
هر جمعه که شد بیا که ما منتظریم
این هفته فقط نیا عروسی داریم
-------------------------------------------
از جور زمانه ما شکایت داریم
اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم
ما مشکلمان گرانی و بیکاریست
آقا به نبودنت که عادت داریم...
-------------------------------------------
ما قیمت روز ارز را می دانیم
معیار بهای بورس در تهرانیم
فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است
هر روز دعای عهد را می خوانیم
-------------------------------------------
صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو
از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو
آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط...
از آنچه که ما دوست نداریم نگو!
شاعرش فكر ميكنم.آقاي جليل صفر بيگي باشه
به یاد قدیما..
در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان قیل وقال پرست
چگونه شرح دهم لحظه لحظه های خودرا
برای این همه ناباور خیال پرست
به شب نشینی خرچنگ های مردابی
چگونه رقص کند ماهی زلال پرست
رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند
به پای هرزه علف های باغ کال پرست
هنوز زنده ام و زنده بودنم خاریست
به چشم تنگی نامردم زوال پرست
محمد علی بهمنی
صداقت با شکوه باورت پیوند دارد
غرورت با دوچشم برترت پیوند دارد
تویی زیباترین تندیس درغوغای چشمان
وزیبایی به طرح پیکرت پیوند دارد
پرستویی ولیکن آسمان هم خوب میداند
بلندایش به آن بال و پرت پیوند دارد
بگو بازم،به من حرفی بزن تامن نمیرم
که این دل با کلام دیگرت پیوند دارد
نگاهم کن که با بی مهری ات من مرده هستم
حیاتم با نگاه آخرت پیوند دارد
ا.ف
...
ديگر برايم شعر معنايي ندارد
نه ، در دلم ديگر غزل جايي ندارد
بلبل صدايش ديدني من زاغ هستم
بايد بداني زاغ آوايي ندارد
ديروز من در حسرت و امروز من هيچ
من مرده اي هستم كه فردايي ندارد
اين شعرها بي سوز دل انگار مرده ست
اين آسمان بي ماه زيبايي ندارد
اصلا چرا طولش دهم اين بيت ها را؟
وقتي برايم شعر معنايي ندارد
اگر روم ز پی اش فتنه ها بر انگیزد
ور از طلب بنشینم ، به كینه بر خیزد
وگر به رهگذری یك دم از وفاداری
چو گرد در پی اش افتم چو باد بگر یزد
من آن فریب كه در نرگس تو می بینم
بس آب روی كه با خاك ره برانگیزد
فراز و شیب و بیابان عشق دام بلاست
كجاست شیر دلی كز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری كه چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه تر بر انگیزد
بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ
كه گر ستیزه كنی روزگار بستیزد
ا ع ل ف
چقدر ايمان خوب است.چه بد مي كنندكه مي كوشند،تا انسان را از ايمان محروم كنند.!!
اگر ايمان نباشد ، زندگي تكيه گاهش چه باشد؟
اگر نيايش نباشد،زندگي را چه آتشي گرم كند؟
اگر انتظار مسيحي، امام قايمي، موعودي در دل نباشد،ماندن براي چيست؟
اگر ميعادي نباشدرفتن چرا؟
اگر ديداري نباشد ديدن چه سود؟
واگر بهشت نباشد صبر بر رنج و تحمل زندگي دوزخ چرا؟
جهان دهکده ای
هجوم وحشت و بحران ، عذاب انسانها
مبانی نظری،ایسم های رنج آور
وگفتگوی تمدن مآب انسانها
وگفتگوی جهانی ، تب دموکراسی
کناره کوره ی مرگ و مذاب انسانها
پسامدرن مساوی مدرن×مدرن
پسامدرن مساوی خواب انسانها
مدینه یا مدنیت ؟نه پس مدرنیته
کجا نوشته شد آیا کتاب انسانها
کدام دهکده ؟ این اولین بیابان است
که می رسد به کویر و سراب انسانها
درانتظار تو تاچند پاکت سیگار
چه وقت می رسی ای آفتاب انسانها
شاعر:آقای هادی خوانساری
متولد ۱۳۵۵ شهر ازنا
اونویسی
این سوخته را جزیره ی خضرا کن
آقا تو مگر نه اینکه دنبال منی
من گم شده ام بیا مرا پیدا کن!
...............................................
انگار نمی رسد به دریا جاده
در خویش زده همیشه درجا جاده
آقا نکند دیر شود آمدنت
من روی تو شرط بسته ام با جاده
............................................
این مرد که در ره است باید اورا...
می ترسم اگر سرزده آید اورا...
از هرکه سراغ او گرفتم دیدم
درشهر کسی نمی شناسد اورا
........................................
این سنگ خدایان که تبر می شکند
روزی که بیایی از کمر می شکند
بردار تبر را و بزن ابراهیم!
بت های بزرگ زودتر می شکند
.......................................
جلیل صفر بیگی
به علی گفت مادرش روزی
علی بونه گیر
نصف شب از خواب پرید
چشماشو هی مالید با دس
سه چار تا خمیازه کشید
پا شد نشس
چی دیده بود ؟
چی دیده بود ؟
خواب یه ماهی دیده بود ....
ادامه مطلب
اشکها و لبخندها
همه گول خورددند
((صادق هدایت))
اگر دنیا ۱۰۰دلیل برای گریستن به شما نشان داد.شما ۱۰۰۰دلیل برای خندیدن به او نشان دهید
((چارلی چاپلین))
مراسم گرامیداشت سومین روز درگذشت مادر خانم امیر پور.
دوستانی که قصد دارند در این مراسم شرکت کنند فردا(یکشنبه)ساعت ۴.۴۵ در مترو ترمینال جنوب حضور به هم رسانند.
باشد که این حضور تسلایی برای بازماندگان آن مرحومه به خصوص دوست گرامی خانم مریم امیر پور باشد.
محل مراسم رو هم خانم محمد نژاد در پست قبل زحمت کشیده.
مدعي عشقيم،اما رنگ چشم مادرمان يادمان نيست!
****
تلخ است كه لبريز حقايق شده است
زرد است كه با درد موافق شده است
عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي
پاييز ، بهاريست كه عاشق شده است
****
اينجا فوران زندگي....آنجا مرگ
مانده است در انتظار انسانها مرگ
((يك روز به ديدار شما مي آيم))
اين نامه براي زنده ها ، امضا مرگ
****
در سوگ بهار خود كسي گريه نكرد
بر آخر كار خود كسي گريه نكرد
جز سنگ تراش پير اين آبادي
بر سنگ مزار خود كسي گريه نكرد
****
اين كيست كه با اين هم غم مي خندد
زخمي شده باز دم به دم مي خندد
در مرگ چه رازيست كه اين كهنه درخت
با هر تبري كه مي زنم مي خندد
****
تا آدميان به خويش مي پردازند
خود را به سراب قدرتي مي بازند
خون شد جگر انار وقتي فهميد
از شاخه ي او چوب فلك مي سازند
****
شاعر:آقاي ميلاد عرفان پور
متولد۱۳۶۷ شيراز
فردا جلسه کانون ادبی تشکیل نمی گردد.لطفا به دوستان هم اطلاع دهید
نه در دلم دیگر غزل جایی ندارد
اين شعرها ديگر براي هيچ كس نيست
نه! در دلم انگار جاي هيچ كس نيست
آنــــقدر تـــنــهايم كه حــتي دردهـــايم
ديــــگر شبيهِ دردهاي هيچ كس نيست
حتي نــفــسهاي مـــرا از مـــن گــرفـتند
من مردهام در من هواي هيچ كس نيست
دنــــياي مـــرمـــوزيسـت مـا بـايد بـدانــيـم
كه هــيــچكـس اينجا براي هيچكس نيست
بايد خــدا هم با خـودش روراست باشــد
وقتي كه ميداند خداي هيچكس نيست
من مــيروم هـر چـنـد مـيدانم كه ديگر
پشت سرم حتي دعاي هيچكس نيست
((نجمه زارع))
بزرگداشت قیصر امین پور....روحش شاد
![](http://i42.tinypic.com/2a8hqw3.jpg")
امشب دگر چشمان سرخش تر نخواهد شد
هم صحبت تنهايي اش، دفتر نخواهد شد
بر پشت جلد چشم خود امضا زد و خوابيد
پرواز يک شاعر از اين بهتر نخواهد شد
بالت چطور است اي کبوتر؟ هيچ مي داني؟
ديگر کلاغ غصه و غم پر نخواهد شد
يادش بخير آن روزها، آن روزهاي ناب
اين بازي پر ماجرا از سر نخواهد شد
تو شعر مي خواندي و ما گردت سراپا گوش
اين حلقه ديگر بي تو انگشتر نخواهد شد
روبان مشکي، گوشه سمت چپ عکست
مشکي تر از رقص غزل ديگر نخواهد شد
مرگ ستاره کذب محض است، اي پيامک ها
اين بار ديگر حرفتان باور نخواهد شد
قيصر به سختي زاده شد، تاريخ مي گويد
گيتي دگر بر چون تويي مادر نخواهد شد
تا روح تو آزاد شد، روح غزل لرزيد
ديگر براي ما کسي قيصر نخواهد شد
شاعر:میلاد عرفان پور
امروز
![](http://i39.tinypic.com/182ixs.jpg" )
لطفا به ادامه مطلب بريد
ضرر نمي كنيد
دلتنگ با تو بودنم ، اين آرزويي باطل است
من دور هستم از تو و دوري برايم مشكل است
شايد خدا روز ازل ، بر خاك تو عشقش نهاد
تقصير از تو نيست خوب ، تقصير از آب و گل است
زيبا شدي اي نا زنين ، تقصير تو يا اينكه دل
تقصير من اما چرا ! جرم از تو و جرم از دل است
عاقل چرا بايد شوم ، ديوانگي كه بهتر است
عاشق منم ، عاقل تويي! ديوانگي با عاقل است
آبان 87
| شبانگه کز سواد شعر گلریز | فلک شد نوعروس عشوهانگیز | |
| ز پروین گوش را عقد گهر بست | گرفت آن صیقلی آیینه در دست | |
| کنیزان جلوهگر در جلوهی ناز | همه دستاننمای و عشوهپرداز | |
| * | * | |
| یکی شد از لب شیرین شکر ریز | که کام خود کن از من شکر آمیز | |
| یکی از غمزه سویش کرد اشارت | که ای ز اوصاف تو قاصر عبارت، | |
| مقامت میکنم چشم جهانبین | بیا بنشین به چشم مردم آیین! | |
| یکی بنمود سر و پرنیانپوش | که این سرو امشبات بادا هم آغوش! | |
| یکی در زلف مشکین حلقه افکند | که هستم بی سر و پا حلقه مانند | |
| به روی من دری از وصل بگشای! | مکن چون حلقهام بیرون در، جای! | |
| بدین سان هر یکی ز آن لالهرویان | ز یوسف وصل را میبود جویان | |
| ولی بود او به خوبی تازهباغی | وز آن مشت گیاه او را فراغی | |
| بلی بودند یکسر مکر و دستان | به صورت بت، به سیرت بتپرستان | |
| دل یوسف جز این معنی نمیخواست | که گردد راهشان در بندگی، راست | |
| بدیشان هر چه گفت از راه دین گفت | پی نفی شک، اسرار یقین گفت | |
| نخستین گفت کای زیبا کنیزان! | به چشم مردم عالم، عزیزان! | |
| درین عزت ره خواری مپویید | بجز آیین دینداری مجویید | |
| ازین عالم برون، ما را خداییست | که ره گمکردگان را رهنماییست | |
| پرستش جز خدایی را روا نیست | که غیر او پرستش را سزا نیست | |
| به سجده باید آن را سر نهادن | که داده سر برای سجده دادن | |
| چرا دانا نهد پیش کسی سر | که پا و سر بود پیشش برابر؟ | |
| بود معلوم کز سنگی چه خیزد | ز معبودیش جز ننگی چه خیزد | |
| چو یوسف ز اول شب تا سحرگاه | به وعظ، آن غافلان را ساخت آگاه | |
| همه لب در ثنای او گشادند | سر طاعت به پای او نهادند | |
| یکایک را شهادت کرد تلقین | دهان جمله شد ز آن شهد، شیرین | |
| زلیخا جست وقت بامدادان | به یوسف راه، خرمطبع و شادان | |
| گروهی دید گرداگرد یوسف | پی تعلیم دین شاگرد یوسف | |
| بتان بشکسته و، بگسسته زنار | ز سبحه یافته سر رشتهی کار | |
| زبان گویا به توحید خداوند | میان با عقد خدمت تازهپیوند | |
| * | * | |
| به رخ سیمای دیگر داری امروز | جمال از جای دیگر داری امروز | |
| چه کردی شب که از وی حسنت افزود؟ | در دیگر به خوبی بر تو بگشود؟ | |
| بسی زین نکته با آن غنچهلب گفت | ولی او هیچ ازین گفتار نشگفت | |
| دهان را از تکلم تنگ میداشت | دو رخ را از حیا گلرنگ میداشت | |
| سر از شرمندگی بالا نمیکرد | نگه الا به پشت پا نمیکرد | |
| زلیخا چون بدید آن سرکشیدن | به چشم مرحمت سویش ندیدن | |
| ز حسرت آتشی در جانش افروخت | به داغ ناامیدی سینهاش سوخت | |
| به ناکامی وداع جان خود کرد |
رخ اندر کلبهی احزان خود کرد |
دلم می خواهد،دوست دارم
ادامه مطلب
من و دومرتبه تصمیم های احساسی
دلم در آتش آن اتّفاق میسوزد
در این یکی دو شبه حال من عوض شده است
و طرز زندگیام کاملاً عوض شده است
صدای کوچه و بازار را نمیشنوم
و مدتیست که اخبار را نمیشنوم
اتاق پر شده از بوی لالهعباسی
من و دومرتبه تصمیمهای احساسی
اتاق، محفظهی کوچک قرنطینه
کنار پنجره... بیمار... صبحِ آدینه
کنار پنجره بودم که آسمان لرزید
دو قلب کوچک همزاد همزمان لرزید
نگاههای شما یک نگاه عادی نیست
و گفتهاید که عاشقشدن ارادی نیست
چه ناگهانی و ناباورانه آن شب سرد
تب تکلّف تقدیر زیر و رویم کرد
تو حُسنِ مطلع رنجیدن و بزرگ شدن
و خط قرمز دنیای کودکانهی من
من و دوراهی و بیراههها و زوزهی باد
و ماندهام که جواب تو را چه باید داد
شب است و باز چراغ اتاق میسوزد
به ماه یک نفر انگار چشم میدوزد
چگونه میگذرند این مراحل تازه؟...
هزار پرسش و خمیازه پشت خمیازه
هوای ابری و اندوهِ باید و شاید
هنوز پنجره باز است و باد میآید
چهقدر خستهام از فکرهای دیرینه
به خواب میروم اینجا کنار شومینه
چراغ خانهی ما نیمهروشن است انگار
و خوابهای تو دربارهی من است انگار
چراغ خانه، چراغ اتاق روشن نیست
هنوز آخر این این اتفاق روشن نیست
شاعر:مرحومه نجمه زارع
آقای خسروی تولدت مبارک
خدا کنه همیشه خبر عید باشه و خبر تولد.این هم آخرین تولد سال ۱۳۸۷
((یعنی تولد آقای خسروی
))
آن شب
غزل خواندی من پیشت نشستماز غصه گفتی و نگفتی و شکستم
گفتم غزل نه ، درد دل کن مهربانی
خندیدی و بازم غزل دادی به دستم
اصرار من دنبال انکارت پریشانی
باشد خیالی نیست دادی توشکستم
شیرین شدی مانند فرهاد غزل خوان
تا عمر دارم آن غزل را می پرستم
سالار تولدت مبارک
این همه کشته می ارزد به محمد شدنت
هیجان دو جهان لال زبانزد شدنت
آیه در آیه به تدریج به معراج درآ
دهن جن و ملک آب موکد شدنت
تو به دریای لک الحمد تعلق داری
کمر جذر ، شکست از خبر مدشدنت
تو همان نور زمین آمده ی حق هستی
که به فانوس دل افروخته باید شدنت
زنده درگورشدن ها به فدایت ای عشق
این همه کشته می ارزد به محمد شدنت
این لب ترشده ی توست ویا اقیانوس؟
آسمان است ویا سایه ی بی حد شدنت؟
پر جبریل اگر از شعشه ی سدره نسوخت
سوخت از جذبه ی نزدیک به گنبد شدنت
نفس ریخته در سینه ی عشقی و هنوز
خواب آیینه بر آشفته از آمد شدنت
سعی ابلیس ، به سرسختی ات ایمان آورد
نرسیده است ، به یک لحظه مردد شدنت
شاعر:مرتضی حیدری آل کثیر
عید برپادیان بزرگ مبارک باد
بالان
می گفتم :بالان
می گفتند:باران کوچولو ! باران !
وبه خدا قسم از آسمان فقط بالان می بالید !
***
باران می بارد
درست مثل بالان
ابرها
اما
هنوز باهمان زبان همیشگی شان حرف می زنند...
حمید رضا شکار سری
دلتنگم از نبودن چشمت نگاه کن
عاصی شدم ، بیا ومرا سر به راه کن
بخت سپید ، دلخوشی کودکانه ای است
بخت مرا به جادوی چشمت سیاه کن
بی اشتباه راه به سویی نمی بریم
یک بارهم به خاطر من اشتباه کن
بگذار صادقانه بگویم ، عزیز من
من طاقت بهشت ندارم ، گناه کن
دلواپس جنون من و عقل خود نباش
تا زنده ایم زندگی دلبخواه کن
امینه دریانورد
رویای ناتمام
ای راهب کلیسا دیگر مزن به ناقوس
خاموش کن صدارا، نقاره می زند طوس
آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان
جانی دوباره بردار با ما بیا به پابوس
آنجا که خادمینش از روی زائرینش
گرد سفر بگیرند با بال ناز طاووس
خورشید آسمان ها در پیش گنبد او
رنگی ندارد آری چیزی شبیه فانوس
رویای ناتمامم ساعات در حرم بود
باقی عمر اما افسوس بود و کابوس
وقتی رسیدی آنجا در آن حریم زیبا
زانو بزن به پای بیدار خفته در طوس...
سید حمیدرضا برقعی
دیوانه ها آدم به آدم فرق دارند
آری اگر بسیار اگر کم فرق دارند
شادم تصور میکنی وقتی ندانی
لبخندهای شادی وغم فرق دارند
برعکس می گردم طواف خانه ات را
دیوانه ها آدم به آدم فرق دارند
من با یقین کافر ، جهان با شک مسلمان
بااین حساب اهل جهنم فرق دارند
بر من به چشم کشته ی عشقت نظر کن
پروانه های مرده باهم فرق دارند
" فاضل نظری-گریه های امپراتور"
تسلیت
تویی عشقم ، برادر، یار زینب
تو ماهم بعد تو حتی ستاره
ندارد آسمان تار زینب
عدو با سنگ زد پیشانیت را
تماشا کردنش شد کار زینب
خداروشکرچشمانت ندیده
که شلاق آمده دیدار زینب
حسین بازار کوفه جای من نیست
بیا حالا ببین بازار زینب
تمام هستیم در کربلا ماند
غم و اندوه گشته بار زینب
بی خیال3
اگراشکال ندارد
باز دلتنگم
بااینکه خوب میدانم
توهم مثل دیگران
رد می شوی ازکنار این شعر
حتی نمی پرسی
چرااین حروف خیسند.
باشد قبول
باور کن من بی خیال شده ام
اما خیالت دست از سرم برنمی دارد
باور کن چند و قتیست
حتی هیچ شعری
نمی تواند آسمان ابری چشمانم را ، بی خیال.
هرچقدر هم که خودم
را به بی خیالی بزنم نمی شود.
تو این حرفهارا حس نمی کنی
حتی نمی دانی
حالا چند وقتیست هیچ شعری عاشقانه نمی شود یعنی چه!
اینها شعرنیست
بهانه های تنهایییست
اما اگر اشکال ندارد من در خیالم با تو ...
بی خیال
نیامدی
چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی !
چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی !
خلیل آتشین سخن ! تبر به دوش بت شکن !
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی !
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم ، نه !
ولی برای عده ای ....چه خوب شد نیامدی !!!!!
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام ...
دوباره صبح ...ظهر ، نه !!!!!!غروب شد ....نیامدی !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بازکن پنجره را
در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من
گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک
گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب تهی از مهتاب
شب تهی از اختر
ابر خاکستری بی باران پوشانده
آسمان را یکسر
ابر خاکستری بی باران دلگیر است
و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس سخت دلگیرتر است
شوق بازآمدن سوی توام هست
اما
تلخی سرد کدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته
ابر خاکستری بی باران
راه بر مرغ نگاهم بسته
وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در اینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه
از آن پاکتری
تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو
سبزی چشم تو
دریای خیال
پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و
مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت
همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و دراین راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست
در خود آن گمشده را دریابم
در سحرگاه سر از بالش خواب بردار
کاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون کن
باز کن پنجره را
تو اگر بازکنی پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را
بگذاز از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
که در آن شوکت پیراستگی
چه صفایی دارد
آری از سادگیش
چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسکهای
کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن
صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس
صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس
کودک خواهر من
در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من
امپراتوری پر وسعت خودرا هر روز
شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند
نام تو را می خواند
گل قاصد ایا
با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات
آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز
بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز
باز کن پنجره را
صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
”زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “
قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد
قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوگواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود
روزها شوری داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی
می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را
از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم
دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سرسبز
سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت
برگ بر گردون سود
این گیاه سرسبز
این بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی
که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها
که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی ، چه امید ؟
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
دل من می سوزد
که قناریها را پر بستند
و کبوترها را
آه کبوترها را
و چه امید عظیمی به عبث انجامید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا
با وجود تو شکوهی دیگر
رونقی دیگر هست
می توانی تو به من
زندگانی بخشی
یا بگیری از من
آنچه را می بخشی
من به بی سامانی
باد را می مانم
من به سرگردانی
ابر را می مانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
سنگ طفلی ، اما
خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت
قصه ی بی سر و سامانی من
باد با برگ درختان می گفت
باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ
بی تو در می ابم
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی ؟
نه ، دریغا ، هرگز
باورنم نیست که خواننده ی شعرم باشی
کاشکی شعر مرا می خواندی
بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه
بی تو سرگردانتر ، از پژوکم
در کوه
گرد بادم در دشت
برگ پاییزم ، در پنجه ی باد
بی تو سرگردانتر
از نسیم سحرم
از نسیم سحر سرگردان
بی سرو سامان
بی تو - اشکم
دردم
آهم
آشیان برده ز یاد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بی تو خکستر سردم ، خاموش
نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادی
نه خروش
بی تو دیو وحشت
هر زمان می دردم
بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد
و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
کاستن
کاهیدن
کاهش جانم
کم
کم
چه کسی خواهد دید
مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را
بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب !عاقبت مرد ؟
افسوس
کاش می دیدم
من به خود می گویم:
” چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خکستر کرد ؟ “
باد کولی ، ای باد
تو چه بیرحمانه
شاخ پر برگ درختان را عریان کردی
و جهان را به سموم نفست ویران کردی
باد کولی تو چرا زوزه کشان
همچنان اسبی بگسسته عنان
سم فرو کوبان بر خک گذشتی همه جا ؟
آن غباری که برانگیزاندی
سخت افزون می کرد
تیرگی را در دشت
و شفق ، این شفق شنگرفی
بوی خون داشت ، افق خونین بود
کولی باد پریشاندل آشفته صفت
تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب
تو به من می گفتی :
” صبح پاییز تو ، نایمن بود ! “
من سفر می کردم
و در آن تنگ غروب
یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صادق صبح
دل من پر خون بود
در من اینک کوهی
سر برافراشته از ایمان است
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت
باز برمی گردم
و صدا می زنم :
” ای
باز کن پنجره را
باز کن پنجره را
در بگشا
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ
به گلستان آمد
باز کنپنجره را
که پرستو می شوید در چشمه ی نور
که قناری می خواند
می خواند آواز سرور
که : بهاران آمد
که شکفته گل سرخ به گلستان آمد “
سبز برگان درختان همه دنیا را
نشمردیم هنوز
من صدا می زنم :
” باز کن پنجره ، باز آمده ام
من پس از رفتنها ، رفتنها ؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو ، کنون به نیاز آمده ام “داستانها دارم
از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو
از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو
بی تو می رفتم ، می رفتم ، تنها ، تنها
وصبوری مرا
کوه تحسین می کرد
من اگر سوی تو برمی گردم
دست من خالی نیست
کاروانهای محبت با خویش
ارمغان آوردم
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت
باز برخواهم گشت
تو به من می خندی
من صدا می زنم :
” ای باز کن پنجره را “
پنجره را می بندی
با من کنون چه نشتنها ، خاموشیها
با تو کنون چه فراموشیهاست
چه کسی می خواهد
من و تو ما نشویم
خانه اش ویران باد
من اگر ما نشویم ، تنهایم
تو اگر ما نشوی
خویشتنی
از کجا که من و تو
شور یکپارچگی را در شرق
باز برپا نکنیم
از کجا که من و تو
مشت رسوایان را وا نکنیم
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند
من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
چه کسی برخیزد ؟
چه کسی با دشمن بستیزد ؟
چه کسی
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آویزد
دشتها نام تو را می گویند
کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه ؟
حرف را باید زد
درد را باید گفت
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور ؟
و جدایی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی
یا غرق غرور ؟
سینه ام اینه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از این اینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم ، آه
با تو کنون چه فراموشیها
با من کنون چه نشستها ، خاموشیهاست
تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فراموشی من
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند
آذر ، دی 1343
حمید مصدق
۱۰ بهمن سالروز تولد حمید مصدق گرامی باد
اطلاعیه
مقصد هم توچال هست.کسانی که قصددارند با ایشون برن میتونند زنگ بزنن و تا چهارشنبه جا رزرو کنند.چون اینجوری که دوستان به من اطلاع دادن همینجوری هم ۵۰ نفر اسمشون رو نوشتند.
مثل این که من هم کم کم دارم رییس بخش اطلاعات پادیان میشم.هرکس اطلاعیه ای میخواد بده.من باید متنش روبزنم.
تولدت مبارک
"الفبا برای سخن گفتن نیست
برای نوشتن نام توست.
اعداد
پیش از تولد تو به صف ایستاده اند
تا زاد روز تو را بدانند))
((جناب آقای سجاد سعیدی دوست گرامی تولدت مبارک))
مقدمتان گل باران